W zakres działań monterskich wchodzą:

1. Przygotowanie powierzchni w zależności od wymagań stawianych przez producentów wykładzin. a) Naprawa pęknięć w posadzkach jastrychowych lub innego pochodzenia o grubości minimum 4 cm, poprzez klamrowanie, uzupełnienie szczelin specjalistycznymi żywicami lub masą elastyczną, uzupełnienie ubytków posadzki jastrychowej poprzez materiały specjalistyczne, szybkiego montażu. b) Skucie starej posadzki jastrychowej oraz jej utylizacja c) Poziomowanie posadzki jastrychowej, uzupełnianie ubytków, d) Usuwanie starych klejów lub innych materiałów znajdujących się na podłożu jastrychowym lub innego pochodzenia (specjalistyczne grunty na podłoża niechłonne)

• w placówkach oświatowych: szkołach, przedszkolach, świetlicach
• w placówkach służby zdrowia: szpitalach, przychodniach, stacjach pogotowia ratunkowego i in.
• obiektach handlowych i usługowych
• biurach
• bankach
• urzędach

1) Równe, poziome, higroskopijne, gładkie bez rys i spękań. Nawet niewielkie nierówności podłoża, takie jak ziarnko piasku lub ostra krawędź starego parkietu, z biegiem czasu odcisną się na powierzchni wykładziny. Miejsca te będą szczególnie narażone na uszkodzenia. Do oceny nierówności podłoża możemy posłużyć się prostą drewnianą łatą o długości 1,5 m do 3 m. Gdy prześwity między nią a podłożem są nieregularne i dość duże, konieczne będzie wyrównanie masą samopoziomującą. Przy podłogach drewnianych należy zabezpieczyć luźne deski, wbić wystające gwoździe, a w miejscach, w których stwierdzimy uginanie się desek pod wpływem obciążenia, musimy je przybić dodatkowymi gwoździami. Na tak przygotowaną powierzchnię układamy całe, twarde płyty pilśniowe, wiórowe lub sklejkę (dłuższym wymiarem prostopadle do kierunku ułożenia desek). Przy ścianie pozostawiamy małą szczelinę o szerokości 0,5-1 cm. Całość przybijamy karbowanymi gwoździami lub mocujemy wkrętami - wpuszczając łby w głąb drewna. Inną metodą poprawienia podłoża drewnianego jest wylanie specjalnie do tego celu przeznaczonej masy samopoziomującej i gruntującej. Wszelkie rysy, spękania oraz szczeliny między deskami lub płytkami ceramicznymi należy zaszpachlować. Na koniec podłoże musimy przeszlifować, a następnie dokładnie zamieść lub odkurzyć.

2) Suche - maksymalna dopuszczalna wilgotność nie może przekraczać 3% wag. dla podłoża cementowego, 1,5% wag. dla podłoża gipsowo-cementowego. Przy dobrej wentylacji świeży beton lub warstwa szpachli musi mieć wystarczający czas na wyschnięcie (około 24 h/1 mm grubości). Wilgotność podłoża możemy w prosty sposób ocenić, stawiając metalowe wiaderko z wodą, na noc; gdy rano na dnie od spodu skropli się woda, oznacza to, że podłoże nie jest jeszcze dostatecznie suche. Warto poczekać, bowiem wilgoć może spowodować między innymi odbarwienie wykładziny.

3) Pozbawione plam z farb, olejów, lepików, smaru itp. (plamy te w przyszłości mogą być widoczne na powierzchni wykładziny, tak jak ma to miejsce przy mokrym podłożu).
4) Czyste i niepylące.
5) Wytrzymałe i odporne na naciski podczas eksploatacji.

Układanie. Podczas transportu ze sklepu oraz przy rozwijaniu rulonu w domu, należy zwrócić uwagę na to, aby wykładzina nie załamywała się. Przed przystąpieniem do przycinania wykładziny należy ją rozwinąć i pozostawić płasko rozłożoną na okres 1-2 godzin (gdy temperatura w pomieszczeniu jest niższa niż 15°C - "leżakowanie" może potrwać nawet dobę). Gdy wykładzina uzyska właściwą temperaturę będzie bardziej elastyczna i łatwiej ją będzie ułożyć.

Pasowanie wzorów. Gdy mamy do czynienia z dwoma lub większą ilością arkuszy, zaczynamy od dopasowania większego z nich do najdłuższego boku pomieszczenia (z wywinięciem naddatku na dwie ściany). Drugi arkusz układamy tak, aby nakładał się na pierwszy, pasem o szerokości zależnej od rodzaju wzoru (kilka centymetrów) i tak, aby wzory dwóch arkuszy pokrywały się. Dotnij drugi arkusz do linii ścian (patrz: docinanie). Na koniec w miejscu przewidywanego złącza (najlepiej gdy pokrywa się ono z liniami wzoru podłogi, np. krawędź deski, fuga płytek itp.) umieść prostą listwę. Dociskając ją mocno do podłogi, przetnij ostrym nożem równocześnie przez dwie warstwy wykładziny. Należy uważać, aby prowadzić ostrze powoli wzdłuż listwy. Gdy przecinamy grube wykładziny należy niekiedy dociąć do końca nie przecięte jeszcze kawałki spodniej wykładziny. Najlepiej do tego celu użyć noża z ostrzem haczykowatym.

Docinanie. Arkusze rozłożone w miejscu układania i wstępnie przycięte nie powinny się już przesuwać. Na powierzchni wykładziny układamy więc obciążniki, np. worki z piaskiem. Możemy teraz przystąpić do dokładnego dopasowania arkuszy przy ścianach, poprzez obcięcie wywinięć.

Uwaga !!! Staraj się docinać wykładzinę stopniowo, z dużą uwagą, metodą kolejnych przybliżeń. Krawędź nie docięta zawsze może być poprawiona, jeśli zaś zrobimy zbyt głębokie wcięcia, nie będziemy mogli ich skorygować.

Jeżeli w pomieszczeniu była stara wykładzina, może nam posłużyć jako wzór do przycinania nowej. W pierwszej kolejności dociskamy wykładzinę do rogu pomieszczenia, po czym tak powstałe wywinięcie przecinamy pionowo tak, jak to pokazano na zdjęciu. Przecięte części przyginamy i dopasowujemy do ściany.

Gdy wewnętrzny róg tak złożonej wykładziny pokrywa się z rogiem pomieszczenia, przycinamy skosy po obu stronach rozcięcia. Na koniec dłonią lub drewnianym klockiem, obitym np. filcem, dociskamy wykładzinę do linii styku ściany z podłożem. Utworzone w ten sposób załamanie, wyznacza linię, wzdłuż której będziemy odcinać wywinięcia. Nóż prowadzimy możliwie pionowo, w odległości 3-10 mm od ściany. Powstałą szczelinę, niezbędną z uwagi na możliwość termicznego rozszerzania się wykładziny, przysłonimy na koniec listwą przypodłogową lub profilem cokołowym.

Przycinanie we wnęce. Na ścianie, w której istnieje wnęka (np. pod kaloryferem) musimy powiększyć wywinięcie o jej szerokość. Początkowo arkusz nie opiera się o ścianę, tylko leży odwrócony spodem do góry. Przy narożniku wnęki wykładzinę przycinamy od ściany do zewnątrz, uzyskany w ten sposób prostokąt wprowadzamy we wnękę. Dalej postępujemy jak poprzednio. W podobny sposób postępujemy przy dopasowywaniu wykładziny do wszystkich stałych elementów pomieszczenia (rur CO, słupów itp.). Dociskamy wykładzinę do krawędzi podłogi (stały element) i nacinamy w małych odstępach prawie do samej podłogi. Stale dociskając docinamy wykładzinę 1-2 mm od przeszkody.

Cięcie wzdłuż ścian. Kiedy arkusz wykładziny jest już dopasowany w rogach i nieregularnych p rofilach pomieszczenia, przystępujemy do cięcia wzdłuż ścian. Robimy to tak, jak to było opisane wcześniej, przy pomocy noża i drewnianego klocka obitego filcem. Jeśli zaobserwujesz nierówności spowodowane pęcherzem powietrza pod wykładziną, spróbuj je usunąć przesuwając po powierzchni miękką szczotkę. Jeśli wykładzina jest sfalowana oznacza to, że została gdzieś zbyt ciasno docięta do ściany, należy to skorygować.

Klejenie. Aby zachować wysoką jakość wykładzin oraz jej długotrwałą żywotność, należy przykleić ją na całej powierzchni.

Przy pomieszczeniach małych, takich jak łazienka lub ubikacja, dopasowaną wykładzinę najlepiej zdjąć, nanieść klej ząbkowaną szpachelką, odczekać aż przeschnie, zgodnie z zaleceniem producenta kleju, i cały arkusz położyć ponownie, zaczynając od najdłuższego boku - sprawdzając czy dobrze pasuje do ścian i innych elementów stałych.

W dużych pomieszczeniach konieczne jest klejenie etapami, zwłaszcza przy łączeniu dwóch arkuszy wykładziny. W tym celu na dwóch sąsiadujących ze sobą częściach układamy worki z piaskiem (uniemożliwią przesuwanie się arkuszy). Odwijamy połówki arkuszy na drugą stronę, odkrywając w ten sposób około połowę pomieszczenia.
Na odsłoniętą część podłoża nanosimy odpowiedni klej za pomocą ząbkowanej szpachelki (zgodnie z instrukcją producenta kleju). Warstwa kleju powinna być równa bez zgrubień, staramy się pokryć całą powierzchnię. W zależności od temperatury i rodzaju kleju odczekujemy 10-20 minut, po czym odwinięte części arkuszy odwracamy z powrotem na miejsce i równomiernie dociskamy do podłoża w kierunku od środka do zewnątrz, a następnie wzdłuż linii łączenia arkuszy i przy brzegach. Ściągamy obciążenie i w analogiczny sposób przystępujemy do przyklejania pozostałej części wykładziny. Jeżeli w miejscu styku arkuszy zostanie wyciśnięty klej, należy natychmiast zetrzeć go mokrą szmatką.
Pomieszczenie jest przydatne do użytku po okresie zalecanym przez producenta kleju.

Spawanie na gorąco. Jest to bardzo prosta i skuteczna metoda, problem tkwi jedynie w samym oprzyrządowaniu, które jest stosunkowo drogie. Łączone arkusze nacinamy specjalnym nożem, tworząc rowek o kształcie zbliżonym do litery "V". Następnie rozgrzewamy spawarkę (która wyglądem i zasadą działania przypomina opalarkę do farby) i przy użyciu roztopionego sznura spawalniczego z PCW prowadzimy dyszę spawarki wzdłuż naciętego rowka, lekko dociskając. Temperaturę spawania dobieramy eksperymentalnie na kawałku wykładziny. Po zastygnięciu, przy pomocy specjalnego noża, ścinamy wystającą ponad powierzchnię część sznura. Uwaga! Zaleca się spawać wykładziny po całkowitym wyschnięciu kleju.

Łączenie na zimno. Ta metoda jest jeszcze prostsza od spawania na gorąco i łatwiejsza do wykonania w warunkach domowych. Potrzebny jest tylko odpowiedni klej do spawania na zimno. Aby uzyskać niewidoczne wręcz łączenie, należy na powierzchni łączonych arkuszy wykładziny przykleić taśmę klejącą (szerokość 1-2 cm). Następnie nacinamy ją, prowadząc nóż wewnątrz szczeliny. Pomiędzy tak przygotowane miejsce styku wykładzin wprowadzamy ostrą końcówkę tuby z klejem tak, by dotykała podłoża. Ciągniemy ją powoli wzdłuż szczeliny, wyciskając jednocześnie klej z tubki. Nadmiar kleju pozostanie na taśmie. Po około 10 minutach możemy zerwać taśmę, a po upływie 2-3 godzin złącze jest na tyle mocne, aby ustawiać meble.